RPG Hall of Fame

W konkursie udział biorą podręczniki podstawowe systemów: Kryształy Czasu, Warhammer, systemy World of Darkness 2ed (Wampir, Wilkołak, Mag, Changeling, Wraith), 7th Sea, Neuroshima, Deadlands, Zew Cthulhu, Nephilim, Dzikie Pola, Earthdawn, Cyberpunk 2020, Poza Czasem oraz De Profundis (które w zasadzie nie powinno znajdować się w tym towarzystwie, bo jest zupełnie innym rodzajem systemu – jeden oryginalny pomysł opisany na 20 kartkach – ale nie mogłam się powstrzymać). Uwaga: przyznawanie nagród całkowicie subiektywne.

Najbardziej inspirujący świat

Złoty medal dla 7th Sea. Świat napchany jest taką ilością złożonych państw i frakcji o sprzecznych interesach, a jednocześnie na tyle znajomy (jeśli ktoś zna historię Europy), że pomysły same wskakują do głowy i piszczą „Wybierz mnie, wybierz mnie!”. I są to pomysły z gatunku „złożona wielowątkowa intryga”, a nie „wynajmują was do ubicia potwora”. Bezkonkurencyjne.

Najlepiej opisany świat

Złotego medalu brak, ponieważ w zasadzie każdy podręcznik zostawił we mnie wrażenie niedosytu i/lub specjalnie niedookreślonych wątków przeznaczonych do rozwinięcia w dodatkach. Srebrny medal – 7th Sea. Wprawdzie po przeczytaniu podstawki mogę bez dalszych ceregieli prowadzić, jednak autorzy wszędzie zostawiają wskazówki, że „dalsze szczegóły w dodatkach”, czego prywatnie nie znoszę. Upierdliwa jestem, no. Brązowy medal dla Poza Czasem, które podaje wiele interesujących szczegółów życia codziennego pseudoCeltów – takich opisów brakowało mi zwykle w systemach fantasy. Pierwsze miejsce ominęło ten system o… nie, nie małego słonia. Dziura jest raczej wielkości wieloryba. Mianowicie opis pseudoceltyckich plemion, rzeczy podstawowej dla tego systemu, jest tak zdawkowy, że w zasadzie nie nadaje się do gry.

Najoryginalniejsze pomysły

Tu nie będzie medali, a jedynie miejsca honorowe. I tak, Wraith za pomysł sterowania postacią przez dwóch graczy na raz, gdzie każdy odgrywa główną osobowość swojej postaci i cień postaci kogo innego. Dzikie Pola za najbardziej elastyczny system walki jaki do tej pory widziałam (punkty walki). Mag (i jego poprzednik, „Ars Magica”, który nie bierze udziału w konkursie, ponieważ nie miałam okazji dokładnie przeczytać podręcznika) za elastyczny i ciekawy system magii (chodzi mi o sfery i koncepcję Paradoksu). Nephilim za koncepcję „potencjału” (w sumie nie jest to zbyt nowatorskie, bo to po prostu ładniejszy sposób opisu stopnia trudności, niemniej jednak spodobał mi się dzięki precyzyjnym rozpiskom). Wilkołak za oryginalną koncepcję tego, czym są wilkołaki. Earthdawn za wielopoziomowe magiczne przedmioty, których poszczególne własności trzeba odkrywać warstwami. Kryształy Czasu za zadanie sobie pytania „A jakby to było, gdyby światem rządziły orki?”. Poza Czasem za system fantasy ze skodyfikowaną magią, która zawiera nie tylko zaklęcia bojowe (sic!). No i De Profundis, które jak zwykle jest fenomenem samym w sobie.

Mechanika, którą przeczytałam

Tytuł nie jest pomyłką. Nie będzie kategorii „najlepsza mechanika”, ponieważ dowolna mechanika śmiertelnie mnie nudzi. Sukces odniosły zatem systemy, którym udało się mnie namówić do przeczytania mechaniki, a szaleć z radości powinny te, których mechanikę uznałam za sensowną i zastosowałam.

Złoty medal: De Profundis. Nie ma tradycyjnej mechaniki. Hura!

Drugie miejsce ex aequo: 7th Sea, Nephilim. Bardzo obie gry chciałam prowadzić, mechanika wydawała mi się ich niezbędną częścią, przeczytałam ją zatem. 7th Sea poprowadziłam, Nephilim nie. Brązowy medal: Zew Cthulhu – pierwsza rzecz którą prowadziłam, siłą rzeczy przeczytałam zasady, bo nie wiedziałam jeszcze że można je olać. Honorowa wzmianka: World of Darkness, którego podstawowe zasady (atrybuty+skille) znam, w miarę lubię i stosuję, a na resztę reaguję wypięciem tylnego chwościka z jednoczesnym przybraniem wyraźnie obrzydzonego wyrazu mordy. Druga honorowa wzmianka: Deadlands, którego system brzmi na tyle ciekawie, że zawsze go chciałam przeczytać, ale nigdy się nie zmusiłam.

Podręcznik, który najlepiej się czyta

Neuroshima wygrywa zdecydowanie. Pisana jest z jajem, w stylu konwersacyjnym. W tej kategorii – brak konkurencji. No, może De Profundis. I jeszcze dopiski na marginesach Cyberpunka. (Niestety, nawet fajny styl Neuroshimy nie zachęcił mnie do lektury mechaniki.)

Najlepszy rozdział dla Mistrza Gry

Złoty medal: World of Darkness. Kiedy byłam jeszcze świeżo upieczonym Mistrzem Gry, to właśnie podstawka Wampira pokazała mi że można więcej i ciekawiej, a przede wszystkim – jak to zrobić. (White Wolf powtarza mniej więcej to samo w każdym kolejnym podręczniku z serii WoD, więc nie wymieniam z nazwy.) Srebrny medal: 7th Sea, dzięki któremu załapałam „grę w grę” i klimat heroic. Brązowego medalu niet.

Najlepszy rozdział dla graczy

Złoty medal: Neuroshima, która jest najbardziej graczoprzyjaznym podręcznikiem jaki do tej pory spotkałam. Podstawka wygląda, jakby została napisana przede wszystkim z myślą o graczach. Medal srebrny: World of Darkness, wyjątkowo pomocny przy tworzeniu historii postaci. Na złote się nie załapał, bo spisy treści w podręcznikach z tej serii są szczątkowe, indeksy beznadziejne i w związku z tym żeby znaleźć to, czego się akurat szuka, wymagana jest albo słoniowa pamięć, albo pięćdziesiąt kolorowych zakładek.

Co kupić i dlaczego?

Podsumujmy przegląd systemów. Jeśli ktoś ma ograniczone fundusze, radziłabym zakupić następujące podręczniki: 7th Sea, Neuroshimę, De Profundis i, w zależności od gustu oraz potrzeb, któryś z systemów World of Darkness. Kombinacja ta zapewni dużo luźnej, radosnej zabawy (7th Sea w konwencji płaszcza i szpady), knucia (7th Sea w konwencji historyczno-politycznej), ponurej zgrzytającej rzeczywistości (Neuroshima – postapokalipsa), brutalnego wyrzezu (Neuroshima – gangi) oraz głębokiej (?) gry psychologicznej ze stajni WoD. Mistrz Gry znajdzie porady podstawowe i zaawansowane, a gracze pośmieją się z dowcipów w Neuroshimie. A De Profundis? Jest na tyle odmienne, że po prostu trzeba je mieć! (A poza tym jest najbardziej lovecraftowską grą jaką znalazłam – Zew Cthulhu niech się schowa z cichym piskiem i głębokim wstydem, zaplatając przy tym macki w warkoczyk z zakłopotania.)