Maj 2005

Bardzo łatwo jest sprawić, by ludzie w coś uwierzyli. Świetnym przykładem są diagnozy chorób, horoskopy, testy psychologiczne i inne tego typu opisy. Ludzie chętnie i, jak mi się wydaje, podświadomie szukają w sobie cech odpowiadających opisowi, jeśli to z nim chcą się identyfikować. Stąd wróżby, które można powiedzieć każdemu. Jeśli widzimy kogoś w garniturze – znajduje się przed nim wielki sukces finansowy; jeśli z obrączką – kłopoty zdrowotne małżonka/i; jeśli niespokojnego nastolatka w rumieńcach – to odpowiemy, że ma rywala/kę. Uwierzą i zaczną szukać w swoim życiu dowodów.

Ten mechanizm działa podobnie, kiedy człowiek jest nastawiony emocjonalnie do innej osoby. Jeśli nie jest ostrożny i nie stara się być bezstronny w ocenianiu jej wypowiedzi, bardzo łatwo może w nich zobaczyć to, co sobie uroi. Albo na plus, albo na minus. Osobiście więcej widziałam przypadków na minus i doszukiwania się w czyichś wypowiedziach ataków tam, gdzie ich nie było. Te wyimaginowane „dowody” stanowiły pretekst do obrażenia się i wyprowadzenia własnego ataku. A ludzie przyglądający się zwykle w to wierzyli.

Widziałam już wiele przypadków takiej pseudo-samoobrony wynikającej z (być może mimowolnego) przekręcenia słów. To, co mnie przeraża, to fakt, że jeśli człowiek się dobrze postara, to może przekręcić prawie dowolny tekst, a większość mu z rozpędu uwierzy. Tym bardziej, jeśli chce uwierzyć.

Niedawno dostałam taki fajny link: ciekawostki ekologiczne (29.11.2007 – strona już nie działa), czyli jak pomóc środowisku ograniczając zużycie wody, gazu i energii elektrycznej oraz zwracając uwagę na wykorzystywane opakowania i środki transportu. A wy macie jakieś takie sposoby do codziennego użytku?

Jak już jestem przy ochronie środowiska, to się wymarudzę. Otóż gryzie mnie powszechne stosowanie terminu „ekologiczny” kiedy mówi się rzeczach „przyjaznych dla środowiska” (czytaj: nie niszczą go od pierwszego kopa, tylko od trzeciego). Ekologia jest to bowiem „nauka o strukturze i funkcjonowaniu przyrody, zajmująca się badaniem oddziaływań pomiędzy organizmami a ich środowiskiem” (za definicję dziękujemy Wikipedii). Przyzwyczaiła mnie do tego jeszcze nauczycielka biologii w podstawówce, sama zresztą propagująca ochronę środowiska i nie mogę się od tego odczepić.

Co więcej, obecnie terminu tego używa się najczęściej tylko w celu wywarcia na konsumencie dobrego wrażenia. Ekologiczne mogą być opakowania, jajka, pieluchy, futra, środki do prania… Sam napis zaczął dla mnie znaczyć mniej więcej tyle samo, co „nowy, wspaniały zapach!” oraz cena kończąca się na 99 groszy – tani chwyt zwiększający popularność produktu. U mnie wywołuje raczej większą nieufność. Zanim kupię coś „ekologicznego”, sprawdzę, czy rzeczywiście produkt ten czymś różni się od innych podobnych, czy też jest to jedynie pretekst do podniesienia ceny.

(Tak, musiałam ponarzekać. Czym byłby dzień bez marudzenia! ;)

Nie dyskutuj z debilem! Najpierw sprowadzi Cie do swojego poziomu, a potem pokona doswiadczeniem…

Najpierw będzie o nauce ogólnie. Otóż niedługo (od 13 do 21 maja) odbędzie się Festiwal Nauki w Krakowie (wiem, mnie też bolą zęby od tej strony). W programie na 20 maja wyznaczony został wykład „Alchemia – wiedza tajemna, magia czy nauka?”. Myślę że warto się przejść :)

A teraz czas na domowe przedszkole. Dzisiaj dzieci dowiedzą się, do czego sąsiedzi z Zachodu potrzebują polskich studentów informatyki. W budynku, który zajęty jest w przeważającej części przez katedrę informatyki Akademii Górniczo-Hutniczej, wiszą sobie ogłoszenia o treści mniej więcej takiej: praca w Niemczech! Firma farmaceutyczna poszukuje ludzi do pracy przy taśmie w fabryce. 5-6 dni w tygodniu, 40-48 godzin w tygodniu (plus nadgodziny), firma zapewnia dojazd, wyżywienie, mieszkanie w pobliżu zakładów. Obowiązkowy status studenta.

Kiedyś zobaczyłam na wirtualnej tablicy ogłoszeniowej AGH ogłoszenie typu „student matematyki szuka pracy, chętnie na budowie, znajomość obsługi ciężkich maszyn” i myślałam, że coś się chyba komuś pomyliło albo jest strasznym desperatem. Teraz się powoli zaczynam zastanawiać, że to może mnie się coś pomyliło, kiedy myślałam, że student, to brzmi dumnie? Bo wiecie, na tych ogłoszeniach wszystkie fiszki były zerwane…

Atos, zgodnie ze swym zwyczajem, ani go zniechęcał, ani zachęcał, sądził bowiem, że każdy powinien sam decydować o sobie. Nigdy nie dawał rad, jeśli go o nie nie proszono, a nawet gdy go proszono, kazał to sobie powtarzać dwa razy.

- Zazwyczaj prosi się o rady, by ich nie słuchać – mawiał – albo jeśli się ich słucha, to po to jedynie, by móc się gniewać później na tego, kto rady udzielił.