Żyj tak, jakbyś miał umrzeć…?

Czytałam sobie dzisiaj artykuł Davena Live Like You Were Dying. W skrócie: świadomość tego, że się niedługo umiera, powoduje, że człowiek zaczyna naprawdę żyć pełnią życia. Gdybyśmy sobie tylko uświadomili, że możemy żyć pełnią życia teraz…

No właśnie, co by było? Czy rzeczywiście jest to dobre rozwiązanie? Pomyślcie. Człowiek, który widzi przed sobą przyszłość, może planować spełnienie wielkiego marzenia (np. kupienia domu w górach) na za pięć lat, regularnie odkładając pieniądze. Musi też cały czas myśleć o ewentualnych zagrożeniach czyhających na niego w przyszłości (np. że go zwolnią i przez rok nie będzie mógł znaleźć pracy) i się przed nimi zabezpieczać. Jego życie cechuje radość gorzka, o której pisałam jakiś czas temu.

Natomiast człowiek, który wie, że umiera, nie ma przed sobą przyszłości, więc nic nie planuje. Może zużyć wszystko co posiada na zaspokajanie swoich pragnień, czy są to chwilowe zachcianki, czy też życiowe marzenia, przed których spełnieniem zawsze powstrzymywały go odpowiedzialności związane z życiem codziennym. Pieniądze wyda zatem natychmiast, bo w końcu nie ma na co je odłożyć. Pojeździ na dzikim byku i skoczy na bungee, bo nawet jeśli go to poważnie uszkodzi, to co z tego – za tydzień i tak by się skończył. Świadomość śmierci zwalnia go z myślenia o przyszłości oraz związanego z tym poczucia odpowiedzialności i w ten sposób czyni go ponownie dzieckiem.

Dlatego nie sądzę, by „żyj tak, jakbyś miał umrzeć” było dobrą receptą na życie. Jest ono mieszanką korzystania teraz i odkładania na przyszłość. Powinniśmy natomiast pilnować, by ilość składników się równoważyła.

Komentarze archiwalne

Myślę, że „żyj tak, jakbyś miał umrzeć jutro” ma przypominać po prostu, że 16 godzin pracy dziennie przez 7 dni w tygodniu albo odkładania „nauczę się/pojadę/zobaczę/porozmawiam w końcu z…” będziemy żałować gdy zabraknie nam na to już czasu.

Istnieje też wersja, która (jak sądzę) podsumowuje twój wpis: „Żyj, jakbyś miał umrzeć jutro, gospodaruj tak, jakbyś miał żyć wiecznie.” :-)

– Abyss (29 kwiecień 2005)