Przemyślenia o Zrównaniu Jesiennym

po zeszłonocnym mrozie
chłodniejsza muzyka
wietrznych kurantów

Pierwszą oznaką zrównania jesiennego jest chłód. W nocy zaczyna spać się pod dodatkowym kocem. Rano trzeba założyć kurtkę, którą trzeba też
ze sobą zabrać (na ramieniu) na dłuższe odwiedziny – będzie potrzebna wieczorem. Chłód powoduje, że po raz pierwszy zaczynamy patrzyć w przyszłość z niepokojem i niepewnością. Spada coraz więcej żółtych liści a nowe się nie pojawiają. Od dziś uświadamiamy sobie więc bliską obecność zimy i śmierci.

Po raz pierwszy (w cyklu) stajemy też przed pytaniem: czy jesteśmy dość silni, by sobie poradzić z tym nieprzyjaznym okresem głodu i mrozu, który leży tuż przed nami, którego oddech czujemy już na plecach? Czy przetrwamy tę próbę? Czy zapracowaliśmy sobie na spokojne życie, czy też zaczniemy się teraz rzucać w panice jak pasikonik, który całe lato przeleniuchował?

zachwaszczone pastwisko:
pierzasty szpon martwej sowy
zaciśnięty na jakimś badylu

Podczas tego święta dominuje zatem nastrój powagi i surowości. W obliczu zbliżającego się zagrożenia musimy wreszcie (o ile nie mogliśmy wcześniej) zdobyć się na szczerość z samym sobą. Ocenić swoje silne i słabe strony. Sprawdzić, co w rzeczywistości udało nam się osiągnąć (jakie są nasze zbiory), jak się one mają do naszych planów i czy wystarczą?

Czasem bowiem problem nie w tym, jak dużo pracowaliśmy (o czym mówiło Lammas), lecz w tym, czy udało nam się osiągnąć pewien cel. Nie wszystko można oceniać w kategoriach relatywnych, jakkolwiek przyjemne one by nie były. Czasem po prostu wyszło albo nie – trzeba z tego wyciągnąć wnioski i iść dalej. Szczerość boli, ale otwiera oczy. A do prób nie
można przystępować będąc ślepym, jeśli się chce przez nie przejść żywym i zdrowym.

stary album:
z początku nie poznaję
własnej młodej twarzy

Szczerość wymaga wspomnień, które są kolejnym tematem zrównania jesiennego. Używając przenośni góry zawartej we wpisie o Lammas – okres od zrównania jesiennego do Samhain to odpowiednik odpoczynku na samym szczycie. Patrzymy się wstecz, na ścieżkę, myśląc: tu mogliśmy podejść nieco szybciej, tam pomogliśmy komuś przejść przez pień, a jeszcze ówdzie o mało nie wpadliśmy w rozpadlinę – o kurczę, co by to było!

W tym punkcie końcowym, na szczycie góry, możemy sobie przypomnieć pomocne dłonie, które nas w pewnym momencie wyciągnęły z kłopotów, potknięcia, z których jakoś sami wyszliśmy, sukcesy i triumfy. A potem wyrazić, jak bardzo jesteśmy wdzięczni sobie i innym (w tym Bogom) za wytrwałość, pomoc i opiekę. Dlatego też zrównanie jesienne nazywa się czasem w Stanach wiedźmim Dziękczynieniem. Jest to dobry czas, by uczcić swój sukces oraz powiedzieć innym, jak bardzo doceniamy wszystko co dla nas zrobili (nawet jeśli nie było tego zbyt wiele). Tak często zapominamy o wdzięczności. Niech ten dzień będzie przypomnieniem, jak ważna ona jest.

A kiedy już zbierzemy wszystkie swoje wspomnienia, ogarniemy wzrokiem tę drogę, którą przeszliśmy – możemy opisać tą drogę. Stąd też zrównanie jesienne może objawiać się ożywieniem intelektualnym, rozmowami, wyrażaniem swojej wiedzy. W naturalny sposób możemy też zaczynać zbierać się w grupy – ostatecznie razem łatwiej przejść trudny okres,
a ciekawie się rozmawia z innymi (i chwali swoimi przejściami po drodze :> ).

chirurg mówi…
spokój jego milczących
dłoni

Spisywanie doświadczeń pomaga innym w ich drodze. W pewien sposób zwracamy wtedy to, czym nas obdarowano, albo też przekazujemy dalej ten dar (najlepszym sposobem pokazania, jak bardzo ceni się podarunek, jest używanie i rozwijanie go). Kim byli inni dla nas – a byli pomocą, przewodnikami – bądźmy my dla innych. Podczas zrównania jesiennego może się w nas objawić starsza, mądra, doświadczona osoba, która rozumie innych i jest w stanie przeprowadzić ich przez te same pułapki, przez które sama przeszła. (Czasem upierdliwa i zrzędliwa, kiedy ogranicza się głównie do swoich doświadczeń i marudzi „co wy, młodzi, możecie wiedzieć!” – ale to już jest temat na inną bajkę :) ).

(Haiku z wyboru pt. „Płatek irysa” Elizabeth Searle Lamb)